Podział prawa ze względu na metodę regulacji

Podstawowym podziałem prawa jest podział na gałęzie, uwzględniający metodę regulacji jest prawo wewnętrzne oraz międzynarodowe. Ale głębszy podział prawa kryje znacznie więcej zawiłości. Zobacz nasz szczegółowy opis.

Podstawowym podziałem prawa jest podział na gałęzie, uwzględniający metodę regulacji:

 1.       Prawo wewnętrzne:

 1)      prawo konstytucyjne (z podziałem na dwie grupy – Konstytucja RP z 2 kwietnia 1997 r. rozdział III):

 a)      źródła powszechnie obowiązującego prawa, stanowiącego katalog zamknięty – adresowane do wszystkich podmiotów na terytorium RP (organy państwowe, osoby fizyczne i prawne, inne jednostki organizacyjne), do których zalicza się:

 – Konstytucję,

 – ustawy,

 – ratyfikowane umowy międzynarodowe,

 – rozporządzenia,

 – akty prawa miejscowego;

 b)      źródła prawa o charakterze wewnętrznym (gdzie Konstytucja nie przyjęła koncepcji zamkniętego katalogu) obowiązuje tylko jednostki organizacyjne podległe organowi władzy publicznej, który wydał dany akt:

 – uchwały Rady Ministrów,

 – zarządzenia (Prezesa Rady Ministrów, ministrów i organów im równorzędnych oraz Prezydenta RP);

 2)      prawo cywilne (w tym prawo rodzinne i opiekuńcze, jako wyspecjalizowany dział prawa cywilnego) – zawiera zespół przepisów prawnych regulujących stosunki zachodzące pomiędzy osobami fizycznymi, prawnymi oraz jednostkami, które nie posiadają osobowości prawnej; przede wszystkim o charakterze majątkowym;

3)      prawo gospodarcze:

 a)      administracyjne prawo gospodarcze (publiczne) – przepisy prawne regulujące działalność gospodarczą, samorząd gospodarczy, samorząd zawodowy, zadania administracji gospodarczej;

 b)      cywilne prawo gospodarcze (prywatne) – regulujące obrót gospodarczy tzw. prawo obrotu gospodarczego, oraz normujące organizację, ustrój, powstanie, ustanie przedsiębiorcy jak i inne sprawy jego dotyczące, jeśli są one rozstrzygane przez sądy powszechne (sądy gospodarcze) np. rejestracja przedsiębiorcy, postępowanie naprawcze, upadłość itp.;

 

4)   prawo pracy – to ogół norm regulujących prawa i obowiązki stron stosunków prawnych związanych z zarobkową pracą człowieka, dobrowolnie podporządkowaną, wykonywaną przez niego osobiście, na rzecz pracodawcy oraz pod jego kierownictwem. W podziale na kategorie źródeł:

 a)      źródła powszechnego prawa pracy – Konstytucja, Kodeks Pracy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, umowy międzynarodowe wielostronne lub dwustronne, przepisy działu prawa Unii Europejskiej, dyrektywy organów Unii Europejskiej, rozporządzenia (akty prawne wykonawcze do Kodeksu Pracy),

 b)      autonomiczne źródła prawa pracy – układy zbiorowe pracy (zakładowe
i ponadzakładowe) oraz inne (oparte na ustawie) porozumienia zbiorowe, regulaminy pracy, regulaminy wynagrodzeń oraz statuty określające prawa i obowiązki stron stosunku pracy;

 5)     prawo karne – przepisy prawne regulujące kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione (pod groźbą kary kryminalnej);

 6)      prawo administracyjne – zespół norm regulujących sytuację prawną podmiotów prawnie niepodporządkowanych organom administracji publicznej:

 a)      ustrojowe,

 b)      materialne

 c)       procesowe;

 7)      prawo finansowe – normujące gospodarkę państwa i regulujące następujące kwestie:

 a)      prawo budżetowe,

 b)      gospodarkę finansową,

 c)       prawo podatkowe;

 2.       Prawo międzynarodowe – zespół norm prawnych regulujących stosunki między państwami, organizacjami międzynarodowymi oraz pomiędzy innymi podmiotami prawa międzynarodowego:

 1)      umowa międzynarodowa,

 2)      zwyczaj międzynarodowy,

 3)      wiążące, prawotwórcze uchwały organizacji międzynarodowych.

Zostaw odpowiedź

Your email address will not be published. Required fields are marked *